Het werd tijd voor een andere naam, een nieuwe start.

Deze weblog heb ik al vanaf augustus 2006, maar de naam is niet meer op mij van toepassing. (ik wil ook geen depri girl meer zijn. Ik ben hard op weg naar een beter leven, ik wil niet meer belemmerd worden door angsten, onzekerheid en gedachten)

Daarom heb ik vandaag een nieuwe weblog gemaakt:

http://denieuweweg.web-log.nl/

Een nieuwe weg, die ik al een paar jaar bewandel. Maar nu komt die ook tot uiting in mijn blogtitel. Iedereen is weer van harte welkom om mijn gedachten en verhaal mee te lezen.

Deze weblog blijft bestaan voor de archieven (verhalen, teksten, citaten en gedichten).

Wees niet bang,
je mag opnieuw beginnen,
vastberaden,
doelbewust,
of aarzelend op de tast.

Houd je aan de regels,
volg je eigen zinnen.

Laat die hand maar los,
of pak er juist xe9xe9n vast. 

Wees niet bang voor
al te grote dromen.
Ga, als je het zeker weet.
En als je aarzelt, wacht. 

Hoe ijdel zijn de dingen
die je je hebt voorgenomen.
Het mooiste overkomt je,
het minste is bedacht. 

Wees niet bang voor wat
ze van je vinden
Wat weet je van een ander
als je jezelf niet kent? 

Verlies je oorsprong niet
door je je snel te binden.
Het leven lijkt afwisselend,
maar zelfs de liefde went. 

Wees niet bang,
je bent xe9xe9n van de velen,
en txe9gelijk is er maar xe9xe9n als jij.
Dat betekent dat je vaak
zal moeten delen.
En soms zal moeten zeggen:
‘Laat me vrij’. 

Freek de Jonge

Zie een drempel niet als een obstakel, maar als een opstapje.

I.
Ik loop in de straat.
Er zit een diep gat in het trottoir.
Ik val erin.
Ik ben verloren…ik ben hopeloos
Het is niet mijn fout
Het duurt een eeuwigheid voordat ik eruit ben.

II.
Ik loop in de straat.
Er zit een diep gat in het trottoir.
Ik doe of ik het niet zie.
Ik val er weer in.
Ik kan niet geloven dat ik op dezelfde plek ben
Maar het is niet mijn fout.
Het duurt nog steeds erg lang voordat ik eruit ben.

III.
Ik loop in dezelfde straat.
Er zit een diep gat in het trottoir.
Ik zie dat het er is.
Ik val er nog steeds in…het is een gewoonte
Mijn ogen zijn open
Ik weet waar ik ben
Het is mijn fout
Ik ga er onmiddellijk uit.

IV.
Ik loop in dezelfde straat.
Er zit een diep gat in het trottoir
Ik loop er omheen.

V.
Ik loop in een andere straat

"Nobody said it was easy,
No one ever said it would be this hard"

“De Landelijke Stichting Zelfbeschadiging is van mening dat zelfbeschadiging als overlevingsstrategie erkend moet worden. De nadruk wordt niet gelegd op het direct moeten stoppen, maar op het inzichtelijk maken van oorzaken en aanleidingen om vervolgens stap voor stap te werken aan controle ervan en het vinden van alternatieven. Zelfbeschadiging moet bespreekbaar zijn: negeren, straffen, veroordelen of verbieden werkt niet.”

Om 10.50 uur zit ik in de wachtkamer bij de GGZ. Ik wacht en wacht en wacht, om 11.15 uur meld ik me opnieuw. "Ik had om 11 uur een gesprek met P.," zeg ik, blijkt het om 12 uur te zijn. Het staat goed in mijn agenda, maar ik was er ‘zo zeker van’ dat ik om 11 uur een gesprek had dat ik niet in mijn agenda gekeken heb. Ik ga even de stad in.

Om 11.55 uur zit ik weer in de wachtkamer. Weer wacht ik en wacht ik.. 12.15 uur meld ik me opnieuw. "Misschien zit P. op de andere locatie?" oppert de vrouw achter de balie. Ze belt, maar er word niet opgenomen. Ik ga de wachtkamer weer in om te wachten. 12.35 uur meld ik opnieuw. Nog steeds geen P. te bekennen. Om 12.45 uur is P. er! Hij bied zijn diepste excuses aan en ik aanvaard het nederig. Nee, ik wuif ze weg met "Kan gebeuren," en "Het geeft niet." Wxe1chtkamer, denk ik, wat een toepasselijke naam!

Het gesprek duurt precies een kwartier, meer tijd is er niet. We praten even kort over de bruiloft, afrijden, afgelopen weken qua zelfbeeld, e.d. Een nieuwe afspraak is gauw gemaakt: vrijdag om 15.15 uur. Dat zal een langer gesprek worden…

ps 1: ik ben vanochtend naar het gemeentehuis geweest. Binnen 5 werkdagen ben ik in het bezit van een rijbewijs.

ps 2: ik heb P1 (therapeut) vorige week gemaild dat ik geslaagd ben. Hij mailde terug: gefeliciteerd. Op naar de volgende succeservaring! Inderdaad, want iedere succeservaring, positieve ervaring, hoe klein ook, geeft me zelfvertrouwen.

x93Ik ben het waard om mezelf het beste te gevenx94 x96 Joanne Kortink.

Erkenning van de ander maakt de weg vrij voor erkenning van jezelf.

Elk mens is dagelijks met eten bezig. Logisch, eten heb je immers nodig om in leven te blijven. We eten ook voor de gezelligheid, om iets te vieren of om onszelf te troosten als we verdrietig zijn. Tegelijkertijd is slank zijn de norm. Er zijn maar weinig mensen die nooit op dieet zijn. Voor mensen met een eetstoornis is voedsel een obsessie geworden. Hun leven wordt beheerst door eten, caloriexebn, gewicht en afvallen. Eten is voor deze mensen een constante bron van angst en spanning. Er zijn verschillende vormen van eetstoornissen: Anorexia Nervosa, Boulimia Nervosa en Binge Eating Disorder (BED) zijn de meest bekende. Daarnaast is er NAO (niet anderszins omschreven) en orthorexia nervosa.

Continue reading →

Als ik een mens ben,

gelden ze ook voor mij.

Vreemd idee, net alsof

je heel belangrijk bent.

Iemand met een naam,

die zelf mag bestaan.

Zoveel rechten als je hebt,

als je maar een mens bent!

Lopen over velden en wegen,

zonder blok aan je been.

Wonen in een land,

dat openstaat als een raam.

En in je hoofd een droom,

die klopt als een hart.

Als ik mens ben,

laat ik oorlog smelten.

Als sneeuw voor de zon,

en vrede groeien als gras.

Jos van Hest

Ik ben over de helft van mijn stage heen. Ik heb namelijk al 10 weken achter de rug, en nog 8 te gaan. Ik vind mijn stage steeds leuker worden. Natuurlijk is het ook regelmatig moeilijk, bijvoorbeeld leiding nemen kost me soms nog moeite, omgaan met feedback gaat beter. Verder moet ik nxf3g meer overleggen met collega’s. Gelukkig heb ik een fijn stagebegeleider. Volgende week maandag heb ik weer TKO (terugkomonderwijs).

In het vorige TKO heb ik een gesprek gehad met mijn werkbegeleider. Ik mag haar altijd mailen en ze zei dat ik ten alle tijden kan stoppen met mijn stage als ik het (te) moeilijk vind. Wat ik zxe9ker niet van plan ben… Ik ben niet iemand die opgeeft als het moeilijk wordt. Ook kan ik er voor kiezen om bepaade DK’s (deelkwalificaties) later af te sluiten. Maar zoals het nu gaat, denk ik, dat ik het wel red. Met de opdrachten loop ik ook redelijk op schema.

Nu heb ik weekend, vanochtend uitgeslapen. Vandaag doe ik wat dingen voor school: logboek, opdracht deskundigheidsbevordering en casus (voor consultatie) maken. Maandag ga ik naar het gemeentehuis (dan kan ik na 5 werkdagen mijn rijbewijs ophalen!!) en ik heb om 11.00 uur een gesprek bij de GGZ. De 2,5 week zonder hulp ben ik heelhuids doorgekomen, het ging beter dan ik had verwacht. Ik vond het aan het begin wel een ‘eng’ idee; 2,5 week zonder hulp. Maar het went en naarmate je meer zelfvertrouwen krijgt en op een andere manier met spanning e.d. om leert te gaan, word het vanzelf makkelijker.

Ik wens jullie een goed weekend!!